قاب خاطره

این روزها فکر می کنم

دیگر آخر تمام شدن احساسم.

گویی ماشینی شدم خودکار...

لبخند برلب در حال نگاه کردن ...

به دور ها نگاه می کنم و می اندیشم

دنیای مزخرفی ست

وگول زدن خودمان مزخرف تر ...

اینکه جسارت حرف زدن و به آینده نگاه کردن را در خود نمی بینم

شاید برگردد به تو... و حرف هایت

زمان گویی ایستاده

با خود می گویم

چه بر سرم آمده ...

آدمی هرگز نباید کسی را آمال امیدها و زندگی کند

چه بسا در نیمه راه... با تمام حرف های امیدوارگونه نباشد...!

..و داغ این نبودن تو را آنگونه دلزده و پیر کند

که شوی ماشینی بی روح و سرد با لبخندی کشدار بر لب

و توهمی از گذشته

مرا به بهشت کلمات ببر...

همان بهشتی که توهم ست و زندگی بخش

و دوستش می دارم بسیار...

زین خواب بیدارم مکن...

دوباره خواب

مرا در بر بگیر

با لبخندی برلب..

آمدی و رفتنی و ندیدی چشم هایم را

چشم هایی منتظر و پر از عشق

پ.ن: ماندگاری در قاب خاطرات

#فرشته _کاملان

پانزدهم مهر

دل نوشته های من...