این روزها....

شاید پاییز...

شاید دلتنگی...

شاید هم سرد شدن هوا...

هر چه هست...

نمی دانم چرا ...طپش های قلبم اهسته تر شده

شوق هر روز بیدار شدن

و سر به سر گذشتن و از ته دل خندیدن کم شده

گویی بیهودگی هایست همه چیز

بیهوده خندیدن ...

بیهوده رقصیدن

بیهوده نوشتن...

گاه نوشتن هایم گویی طولانی ترین قصه ی زمان بود

و زیباترین وازه...

اما هم اکنون...گویی جهانم کسل شده...

شور و شوق نداره و یا اگر شور و شوق هست اینقدر قوی نیست ...

تا تو را به اوج آسمان ببرد

فقط می دانم

خسته ام

خسته و منتظر...

دوست دارم ملودی در گوشم طنین انداز شود تا دوباره...

زندگی را تا ته دنیا فریاد بزنم

این روزها کلافه ام...

همین جا هستم

ته آن گوچه که برایت آشناست...

صدایم کن...

دل نوشته های من...